Foto:Shutterstock
Večera koju jedete sami može probuditi osjećaj usamljenosti. Nedostatak društvene povezanosti mogao bi da promijeni način na koji vaše tijelo obrađuje obrok.
Nova studija, objavljena u časopisu Science Advances, sada je pronašla dokaze da bi jedenje u društvu drugih moglo da pomogne tijelu da održi ravnotežu nivoa šećera u krvi.
U eksperimentima je 108 učesnika pojelo nešto više od 100 grama hleba od bijelog pšeničnog brašna. Istraživači su tokom naredna dva sata pratili njihov glikemijski odgovor.
U jednom scenariju učesnici su hleb jeli sami. U drugom im se pridružila bliska osoba.
U društvenom okruženju nivo šećera u krvi porastao je manje i brže se vratio na početnu vrednost nego kada su učesnici jeli sami.
Autori navode da se to uklapa u “robustan fenomen” kod ljudi.
“Regulacija šećera u krvi ne zavisi samo od toga šta jedemo, već i od toga s kim jedemo”, objašnjava Šir Atzil sa Hebrejskog univerziteta u Jerusalimu, u Izraelu i dodaje da “naši odnosi imaju aktivnu biološku ulogu u našem fizičkom blagostanju”.
Nakon istog obroka bogatog ugljenim hidratima, nivo šećera u krvi učesnika manje je porastao kada su jeli sa bliskom osobom nego kada su jeli sami, prenosi Science alert.
Atzil i njene kolege navode da njihovi rezultati predstavljaju dokaz koncepta za princip “socijalne fiziologije”.
To je biološki okvir za razumijevanje načina na koji su se veze između našeg unutrašnjeg i spoljašnjeg života razvijale tokom vremena.
Socijalna fiziologija mogla bi barem djelimično da objasni zašto smo kao vrsta podstaknuti na saradnju: mi smo međuzavisni organizmi koji se oslanjaju jedni na druge radi veće šanse za opstanak.
To se može videti čak i u našoj krvi, čak i kada nismo u fizičkom kontaktu.
“Nekada smo mislili da je tijelo izolovan sistem koji samo sebe reguliše”, objašnjava Atzil.
Takođe dodaje da njihovi rezultati pokazuju da je ljudska fiziologija suštinski društvena.
“Blizina osobe koju volite smanjuje fizičku energiju koju vaše tijelo troši na sopstvenu regulaciju. To nam pruža direktnu metaboličku korist od zajedništva i otkriva ključni evolutivni razlog zbog kojeg ljudi uopšte stvaraju veze: naše tijelo funkcioniše bolje kada smo zajedno”, navodi Atzil.
Kod drugih društvenih životinja, poput vinskih mušica, glodara, svinja i majmuna, istraživanja ukazuju na to da izolacija može skratiti životni vijek, oslabiti imunski sistem ili pojačati reakcije na stres.
Međutim, iz etičkih razloga ovakvi eksperimenti se ne sprovode na ljudima.
Umjesto toga, istraživači proučavaju male promjene u funkcionisanju tijela kada smo sami u odnosu na situacije kada smo u društvu, kako bi bolje razumjeli kako se mijenjamo u prisustvu drugih ljudi.
Odgovor glukoze je dobar način za to.
Kada su miševi držani u društvenoj izolaciji, istraživanja su pokazala da se kod njih menja signalizacija insulina i narušava metabolička funkcija, čime se povećava rizik od gojaznosti.
Kod ljudi je, s druge strane, usamljenost povezana sa poremećenom kontrolom nivoa šećera u krvi i predviđa razvoj dijabetesa tipa 2.
“Dok su se prethodna istraživanja uglavnom bavila posledicama društvene izolacije, ova studija utvrđuje direktnu i mjerljivu korist društvene blizine za metabolizam glukoze”, navode autori.
Tim istraživača uporedio je način na koji ljudska tijela reaguju na isti obrok bogat ugljenim hidratima kada su ljudi sami i kada su u društvu.
Takođe su sproveli paralelne eksperimente sa 116 učesnika, testirajući kako se tijelo nosi sa izlaganjem hladnoći.
Kada je partner bio prisutan, regulacija tjelesne temperature bila je efikasnija, naročito kada su se dvije osobe dodirivale.
Ali koristi su postojale čak i kada nije bilo fizičkog kontakta.
U drugom nizu eksperimenata, u kojima je učestvovalo 115 odraslih i 56 parova majki i beba, učesnici su bili izloženi stresnom testu.
On je izazvao slabiju fiziološku reakciju, poput pojačanog znojenja, kada je druga osoba bila prisutna, čak i kada nisu bile u direktnom kontaktu kožom.
Ova reakcija uzbuđenja takođe se brže smirivala kada je osoba bila u društvu.
Rezultati ukazuju na to da prisustvo druge osobe u blizini, čak i bez dodira, može pomoći tijelu da funkcioniše efikasnije.
Kakve su dugoročne posledice ovih efekata još nije poznato, ali studije koje obuhvataju velike populacije uglavnom pokazuju da usamljenost nije dobra za opšte zdravlje.
Dokazi ukazuju na to da ljudi sa snažnijim društvenim vezama imaju tendenciju da budu zdraviji, srećniji i da žive duže.
Nasuprot tome, društvena izolacija povezana je sa većim rizikom od metaboličkih poremećaja, kardiovaskularnih bolesti, raka, sporijeg zarastanja rana, lošije efikasnosti sna i smrtnosti.
Najveća svjetska studija o sreći traje već 88 godina i još nije završena.
Nakon analize stotina recenziranih naučnih radova i brojnih upitnika, lekarskih pregleda i razgovora uživo sa učesnicima, istraživači su utvrdili da su bliski odnosi među najboljim pokazateljima srećnog i smislenog života.
Čini se da je okruženje ispunjeno voljenim ljudima samo po sebi dobro za nas.
To može promijeniti način na koji se naše tijelo nosi sa različitim procesima na veoma malom nivou, ali sa velikim posledicama.
Istraživanje je objavljeno u časopisu Science Advances.
Izvor:DAN
