Foto:Printscreen
Na današnji dan prije 50 godina umro je Blažo Jovanović (Podgorica, 1907), narodni heroj, političar, prvi predsjednik Vlade NR Crne Gore i predsjednik Narodne skupštine Crne Gore.
Studirao je pravo u Beogradu i Zagrebu, gdje je diplomirao 1931. godine. Član je KPJ od 1924. godine, sekretar MK KPJ za Pipere (1928-1931), potom sekretar OK u Varaždinu do 1934. godine, te rukovodilac PK SKOJ-a za Crnu Goru do 1936. kada je postavljen za sekretara OK KPJ za Podgoricu.
Iste godine postaje član PK KPJ za Crnu Goru, Boku, Sandžak i Kosovo i Metohiju, a 1938. povjerenik CK KPJ za Crnu Goru. Na VIII pokrajinskoj konferenciji 1940. izabran za organizacionog sekretara PK KPJ.
Bio je sekretar Inicijativnog odbora u Belvederskim demonstracijama 1936. godine, rukovodio štrajkom građevinskih radnika 1937. i monopolskih radnika 1939. u Podgorici. Bio je i predsjednik Glavnog odbora Stranke radnog naroda za Crnu Goru i jedan od urednika njenog lista „Glas Crne Gore“.
Učestvovao je na Majskom savjetovanju KPJ u Zagrebu 1941. i na svim savjetovanjima u Crnoj Gori na kojima su vršene pripreme za oružanu borbu protiv okupatora. Imao je i članstvo u Vojnoj komisiji pri PK KPJ, a bio je i član Privremene vrhovne komande nacionalno-oslobodilačkih trupa za Crnu Goru, Boku i Sandžak.
U jesen 1941. uz dužnost organizacionog sekretara PK KPJ, postao je i član Glavnog štaba partizanskih odreda za Crnu Goru i komandant Zetskog partizanskog odreda. Učestvovao je i u pripremama i radu Skupštine crnogorskih rodoljuba u Ostrogu, 8. februara 1942. na kojoj je izabran NOO za Crnu Goru i Boku.
U aprilu 1942. imenovan za zamjenika političkog komesara Glavnog štaba, zadužen za partijski rad u partizanskim odredima. U junu 1942. postao je zamjenik političkog komesara Pete proleterske (crnogorske) brigade. Kao opunomoćeni delegat CK KPJ, odlazi u septembru 1942. u Albaniju, gdje pomaže u pripremi Prve konferencije KP Albanije.
Vratio se u domovinu u maju 1943. i ubrzo postaje politički sekretar PK KPJ za Crnu Goru i na toj dužnosti ostaje dvije decenije. Učestvuje u formiranju Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja (ZAVNO) Crne Gore i Crnogorske antifašističke skupštine narodnog oslobođenja (CASNO). Bio je prvi predsjednik Vlade NR Crne Gore (1945-1953), predsjednik Narodne skupštine NR Crne Gore (1954-1962).
Politički je sekretar KP, odnosno SK CG do 1963. godine i prvi je predsjednik Glavnog odbora Socijalističkog saveza radnog naroda Crne Gore i Glavnog odbora Saveza boraca Crne Gore.
Od 1963. do 1975. godine, bio je predsjednik Ustavnog suda Jugoslavije. Jula 1971. godine izabran je u Izvršni komitet Svjetske organizacije pravnika „Svjetski mir putem prava“. Bio je general-major u rezervi i nosilac je Ordena narodnog heroja i više drugih odlikovanja.
Umro je 4. februara 1976. godine u Igalu, a sahranjen je u Titogradu.
Izvor:CDM
