Istina i naučno utvrđene činjenice osnova su konstruktivnog međugeneracijskog dijaloga i izgradnje kulture sjećanja, koja društvu omogućava kritičko sagledavanje prošlosti, empatiju prema žrtvama i odgovorno djelovanje u budućnosti, poruka je prvog međugeneracijskog dijaloga koji je Centar za građansko obrazovanje (CGO) organizovao danas u Evropskoj kući u Podgorici.
Učesnici mlađe generacije istakli su da im nedostaje sistematsko znanje o periodu devedesetih godina, te da se njihove percepcije često oblikuju kroz razgovore s porodicom, medijske sadržaje i popularnu kulturu, a ne kroz formalni obrazovni sistem. Pripadnici starijih generacija ukazali su na snažan uticaj propagande i političkih interesa tokom devedesetih, naglašavajući važnost provjere informacija, kritičkog učenja i izgradnje kulture sjećanja koja treba da služi kao opomena i lekcija za sprječavanje ponavljanja sličnih grešaka u budućnosti.
Dijalog je okupio mlade rođene nakon 2000. godine, koji ratne sukobe nijesu lično doživjeli, ali žive sa njihovim dugoročnim posljedicama, kao i pripadnike generacija koje su bile svjedoci ili učesnici društvenih i političkih procesa tokom devedesetih godina. Kroz veoma dinamičnu diskusiju, učesnici i učesnice imali su priliku da razmijene lična iskustva, stavove i percepcije, ali i da zajednički preispitaju dominantne narative, mitove i predrasude vezane za ovaj period.
Tokom razgovora posebno je problematizovana činjenica da se tema devedesetih u obrazovnom sistemu često izbjegava ili obrađuje površno, uglavnom na samom kraju školske godine. Pripadnici starije generacije iz oblasti obrazovanja naglasili su da problem nije u obimu gradiva, već u pristupu i spremnosti da se o ovoj temi govori kritički i odgovorno. Ukazali su da se zbog nedostatka sistematskog obrazovanja mladi prečesto oslanjaju na lične narative i interpretacije koje dobijaju iz porodice ili okruženja. Oni su, takođe, izrazili uvjerenje da veliko interesovanje mlađih za ovakve razgovore daje nadu da proces suočavanja s prošlošću u Crnoj Gori ima perspektivu.
Apostrofirano je da obrazovanje o ovom periodu mora biti zasnovano na proučavanju izvora utemeljenih na sudski i naučno utvrđenim činjenicama, te usmjereno ka razvoju kritičkog mišljenja. Istaknuta je i potreba za izgradnjom održive kulture sjećanja koja bi javni prostor transformisala u pravcu empatije prema žrtvama i razumijevanja različitih iskustava.
Autor:radiotitograd.me
